November 11th, 2010
En Anneke kwam langs, mijn dochter. Met een vriend die ik vaag ergens van kende. Maar waarvan? Eigenlijk is het raar dat Anneke al een vriend heeft. Ze is pas 15 en zit nog op het Gymnasium.
Denk ik. Anneke zei dat ze zelf ook kinderen heeft. Ze noemde namen die me een beetje bekend voorkwamen. Ik begrijp er niet veel meer van. Soms lijkt Anneke heel volwassen, maar op een ander moment is ze nog een kind.
Ik zag ook mijn broer Henk nog, maar dat is ook raar, dacht ik later. Want die is toch dood. Was dat niet in Indië dat hij is overleden? Maar ik zag hem echt. Bij de lift. Maar hij zij dat hij mijn kleinzoon was.
Ik vind het eng. Wie is nu wie en waar ben ik eigenlijk?
Posted in alzheimer | Comments Off
September 9th, 2010
Zoals elke ochtend zitten we aan tafel. Althans: ik ben met de rolstoel op de rem tegen de tafel gezet. Mijn benen drukken tegen het tafelblad en dat doet zeer. Ik heb het gezegd tegen de mevrouw die hier de baas is, maar ze lacht alleen maar en noemt me ‘lieverd’. Daar meent ze dus geen snars van. Ik zie dat in haar ogen.
Ze denken hier namelijk dat ik gek ben. Ik kan ze dat niet kwalijk nemen, want die roddelaarsters die hier aan tafel zitten, zijn ook gek. Ze maken ruzie, constant. Eén mevrouw die Miep heet, heeft een ander, Ans, al eens geslagen met haar handtas. Zo hard dat Ans omviel in haar rolstoel. Maar daar vertellen de mevrouwen die hier de baas zijn de familieleden niets over. Er zijn hier veel geheimen.
Posted in alzheimer | Comments Off
August 29th, 2010
Ik lig in bed en ze hebben spijlen om mijn bed gedaan. ‘Ze’ zijn de mensen die hier de baas zijn, die het hier voor het zeggen hebben. Ik ken ze verder niet, want het zijn altijd anderen.
Ik moet ontzettend naar het toilet en heb geroepen, maar er komt niemand. Waar ben ik eigenlijk precies? Waarom lig ik niet in mijn eigen bed in mijn eigen huis, met het schilderij boven mijn bed dat ik zelf geschilderd heb?
Hoe kom ik hier? Leef ik nog wel of is dit de hel? Ik moet zo ontzettend nodig naar de wc.
Posted in alzheimer | Tags: angst en dementie | Comments Off
August 28th, 2010
Ik zit met een mevrouw in de tuin. Ze praat tegen me. Vraagt of Roel nog is langs geweest en of de zusters aardig zijn. Ik ben kortgeleden uit mijn stoel gevallen, zegt ze. Ze vraagt of ik er nog pijn van heb.
Ik kijk de mevrouw aan. Ze komt me vaag bekend voor, maar ik weet niet wie ze is. Ik begrijp haar niet. Wie is Roel? Uit welke stoel ben ik gevallen? Over welke zusters heeft ze het?
Ik zeg tegen de mevrouw dat ik terug naar huis wil. Naar mijn grote huis met de mooie tuin. De mevrouw staat op en ik wil ook opstaan. Maar ik word teruggeduwd in die nare rolstoel met dat vervelende tafeltje dat strak tegen me aan zit.
De mevrouw rijdt me een witte gang in. ‘Hier is mijn huis niet’, zeg ik hard. Maar ze zegt dat ik hier nu woon. Wat een rotmevrouw.
We gaan een lift in en als we uit de lift zijn, word ik naar een kamer met een grote tafel gereden. Er zitten een paar vrouwen die ik wel ken. Vrouwen die nooit wat zeggen.
‘Hebt u gezellig gewandeld met uw dochter?’, vraagt een jong meisje met een lichtblauwe jurk aan. ‘Ik heb geen dochter’, zeg ik. ‘En ik wil nu naar huis.’ De mevrouw lacht en aait over mijn hoofd. Ik houd er niet vanals vreemden dat doen. ‘Dag moeder. Tot de volgende keer’, zegt ze.
Posted in alzheimer | Tags: ervaring dementie | Comments Off
