Roddelaars en geheimen
Zoals elke ochtend zitten we aan tafel. Althans: ik ben met de rolstoel op de rem tegen de tafel gezet. Mijn benen drukken tegen het tafelblad en dat doet zeer. Ik heb het gezegd tegen de mevrouw die hier de baas is, maar ze lacht alleen maar en noemt me ‘lieverd’. Daar meent ze dus geen snars van. Ik zie dat in haar ogen.
Ze denken hier namelijk dat ik gek ben. Ik kan ze dat niet kwalijk nemen, want die roddelaarsters die hier aan tafel zitten, zijn ook gek. Ze maken ruzie, constant. Eén mevrouw die Miep heet, heeft een ander, Ans, al eens geslagen met haar handtas. Zo hard dat Ans omviel in haar rolstoel. Maar daar vertellen de mevrouwen die hier de baas zijn de familieleden niets over. Er zijn hier veel geheimen.
